C C T V & FB🟥🟥🟥🟥🟥

28-12-2025

Subject: Appeal Regarding Temporary Restriction on Community Engagement

​To,

The Facebook Support Team,

​I am writing to formally appeal the repeated temporary restrictions placed on my account.

​I belong to a highly respected and traditional family in Kerala with a rich cultural heritage. Professionally, I am a well-known journalist and the Managing Editor of the registered newspaper 'Bulletin', which has been in circulation since 1997.

​As a responsible public figure, I use my Facebook profile to engage in meaningful social and cultural dialogues with my readers. When I receive comments on my updates, it is my professional and ethical responsibility to respond to them. However, your automated system frequently flags my genuine interactions as spam.

​Being unable to communicate with my community is a significant hindrance to my journalistic work and social standing. I request you to kindly review my account activity and white-list my profile to prevent such automated blocks in the future.

​Details:

Name: M. Nizar Ahamed (Palayam Nizar Ahamed)

Profile Link: Https://www.facebook.com/share/16xDQRZ5oc/

Designation: Managing Editor, Bulletin Newspaper.

​Sincerely,

​Palayam Nizar Ahamed

27-Dece-2025

 

ആദരാഞ്ജലി (332K)

എൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കു നല്ലൊരു ട്രിബ്യൂട്ട്   നൽകണം🧍അതിനെന്താണു ഞാൻ ചെയ്യുക യെന്നു ഗഹനമായി ആലോചിച്ചു🧍അത്രയും, ആർഭാടമായും, അന്തസ്സായും ആഭിജാത്യ മായും, അധികാരമായും ജീവിച്ച് മരണപ്പെട്ടവ രായിരുന്നു എൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾ🤸

        

                                   

2️⃣ഞങ്ങളെ വളർത്തി-തിരുവനന്തപുരം പാളയം പള്ളിയിലെ ഇത്തിരിപ്പോന്ന ആ ഖബർസ്ഥാനിൽ കബറടങ്ങിയവരായിരുന്നു അവർ⛹️ഒരു നൂറു പേരെങ്കിലും എൻ്റെ ഉമ്മയേയും വാപ്പയേയും സഹോദരനേയും ഓർത്തു സിയാറത്തു  ചെയ്തെങ്കിൽ എന്നു ഞാനാഗ്രഹിച്ചു. കൊതിച്ചു. ഒരുപാട്  ആശിച്ചു കൊതിച്ചാൽ അതു സർവ്വശക്തൻ അതു പോലെ നടത്തിത്തരും എന്നതു പ്രപഞ്ച സത്യം 🧍ഒരുപാട് വായനക്കാർ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടു ണ്ട്, എൻ്റെ കഥകൾ വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്നുവെന്നു⛹️എല്ലാർക്കും എല്ലാ നന്മയും നേരുന്നു, പ്രാർത്ഥനകളും, എന്നു എഴുതാതെ ഒരു എഴുത്തും താങ്കൾ അവസാനി പ്പിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ  എന്നു പലരും പറഞ്ഞിട്ടു ണ്ട്🧑‍🦯 അതു ഒരു ശൈലിയുടെ അഭിനയമല്ല🏃 യാഥാർത്ഥ്യം തന്നെയാണ്🤸 അപ്പോ എന്നെ സൃഷ്ടിച്ച ജഗന്നിയന്നിയന്ഥാവിനും തോന്നി യിട്ടുണ്ടാവാമല്ലോ എൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കും അർഹമായ ഒരു ആദരാഞ്ജലി  ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ നൽകണമെന്ന്🤸എന്നെ അത്ഭുത പ്പെടുത്തി കൊണ്ടു  ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ  പ്രമുഖരായിരുന്നു മരണപ്പെട്ടു പോയ ചലച്ചിത്ര നടന്മാർക്കോ, മറ്റ്  ബന്ധുക്കൾക്കോ പോലും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു കിട്ടാത്ത തരത്തിൽ മൂന്നു ലക്ഷത്തി മുപ്പത്തി രണ്ടായിരത്തിലധികം ആളുകളുടെ  അകമഴിഞ്ഞ ആദരവും, പ്രാർത്ഥനയുമാണു എൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾ ക്കു ലഭിച്ചതു...🧚എല്ലാർക്കും, എല്ലാ നന്മയും, പ്രാർത്ഥനയും എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൻ്റെ ഭാഷയിൽ ഞാൻ നേരുന്നു 🌹കരുണാമയനായ എൻ്റെ സർവ്വശക്തനു സ്തുതി🌹.                         പാളയം നിസാർഅഹമ്മദ്

Copyrights@alrights reserved.

StatCounter Weekly Analystic report പ്രകാരം വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ ഏറെ വായനക്കാരുള്ള ബ്ലോഗ്.

 

                

Author:

Palayam Nizar Ahamed(M.Nizar Ahamed) writer| Journalist |Blogger| Editor-in-Chief |Flash News Bulletindaily|Breaking news, investigative reports

and editorial writings.                                              TIPS ARE HIGHLY APPRECIATED                  Pyatm +9194476 88232       

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

20-12-2025ഈ കഥ ആരും വായിച്ചില്ലെങ്കിലെന്തണ്ണാ...🧚 കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അവസാനം പതിനായിരം പേര് വായിച്ചില്ലേ അതു പോരെ🧚എഴുതിയ നാൾ മുതൽ ഇതുവരെ ഈ കഥ രണ്ടു ലക്ഷം പേരെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്..🧚

n 

Memories of the Uniform and the City

 Thiruvananthapuram is currently teeming with paramilitary forces. Cooks are scouring the Palayam market for milk, eggs, vegetables, meat, and fish to feed them. The common man, already burdened by rising prices, faces further hardships until the blockade ends. I once served briefly as a Havildar in a paramilitary force through direct recruitment.

​Behind the Chandrasekharan Nair Stadium in Palayam, there used to be several police quarters. Many of my childhood friends were children of state police officers. I used to visit them every evening. Near those houses stood the multi-storied CRPF camp, whose main headquarters was at Pallippuram, Kaniyapuram. One day, while walking towards the quarters, a CRPF sentry on duty stopped me and shouted, "Aap sab kahan ja rahe ho? Yeh aapke liye public road nahi hai" (Where are you all going? This is not a public road for you to walk on). I realized he had been watching me for some time.

​I walked faster without looking back, but he sent another personnel to bring me to him. The officer told me in Hindi, "The Quartermaster Sahib is watching. Come with me for your own good." I had heard that a Quartermaster was powerful enough to initiate a 'Court Martial.' An invitation from him was an order. Fearing trouble, I followed him silently.

​I was led into a large compound with manicured gardens and white-painted brick pathways. Outside a room on the ground floor of a four-story building, a board read: Thomas George, DIG, Quartermaster. There was a profound silence and discipline. Having visited the Pangode Military Barracks many times, this atmosphere didn't intimidate me. I recalled the 'Garrison' theater at Pangode, where high-ranking officers and their families watched Hindi movies. After the late-night shows, my friends and I would walk back to Palayam via Vazhuthacaud and Bakery Junction without any fear, as everyone knew my family and my uncle.

​The officer who took me in signaled me to enter. I greeted the handsome man in the revolving chair with a "Good Morning, Sir." After asking about my name, education, and my father’s profession in English, he suddenly asked me in Malayalam: "Are you interested in joining the CRPF?" I was stunned, wondering if he was joking. I said "Yes," but mentioned I needed my parents' permission. He encouraged me to go and ask them immediately.

​My parents were initially hesitant, thinking a police job was beneath our status, but eventually, they agreed. I rushed back to the Quartermaster. He spoke with the Commandant and initiated the recruitment process. He truly took a liking to me. I still remember him personally showing me how to high jump and sending a policeman to run with me at the stadium to improve my speed. He was a man with a heart of gold.

​However, when the battalion received orders to move to Jammu & Kashmir, my father strongly opposed it. I suffered from chronic sinus issues and severe allergies to cold weather, which would debilitate me for weeks. Consequently, I had to resign. In those days, a police job was often seen as a last resort, involving menial tasks for superiors. The CRPF also had a different reputation then, unlike the professional force it is today.

​As I watch the CRPF personnel currently stationed at Sanskrit College for protest control, I see they are all from other states. My memories drift back to those days. I offer them my best wishes. But knowing how sternly the paramilitary handles situations, I should be careful not to get caught in a lathi charge myself!                                                            Palayam Nizar Ahamed                        Copyrights alrights reserved 

(Written on Sunday, August 11, 2013)

 

Author:

 Palayam Nizar Ahamed(M.Nizar Ahamed) writer| Journalist |Blogger| Editor-in-Chief |Flash News Bulletindaily|Breaking news, investigative reports & editorial writings    

           TIPS ARE HIGHLY APPRECIATED                  Pyatm +9194476 88232       

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

Dignity in the Final Days

​Self-Respect in the Twilight of Life

"If I look away for a moment, father soils the sofa. If we put on a diaper, he tears it off; the floor is often covered in waste. I am exhausted from cleaning. If a home nurse comes, they don’t stay for more than a week," a friend shared with tears in his eyes. Another friend recounted: "I had stepped out to tie the cow after putting a diaper on my bedridden mother. When I returned, she had smeared waste all over her head and the bed with her hands. It took an entire day just to clean her."

​A lady acquaintance shared, "Brother, my mother-in-law refuses to wear clothes. No matter what we put on her, she tears it off. I feel ashamed in front of relatives. I am fed up." The stories shared by friends and relatives are enough to fill a small book. You might also have many such experiences. Caring for the elderly, especially those who have lost their memory, is a very challenging task. Often, this responsibility falls on a single family member (son, daughter, or in-laws). Have we ever thought about their mental struggles?

​The first thing to do is to treat those who care for the elderly with love and compassion. Offer them maximum support, affection, and financial help if needed. Do not hurt them with words, avoid criticism, and be patient with their shortcomings. These are crucial. Now, let’s get to the core: How can a person who has lost their memory live their remaining days with dignity and self-respect?

​The Importance of Palliative Care

​Children and loved ones should create a clear plan for 'Palliative Care' or 'Comfort Care.' What is Palliative Care? It is a method of care focused on improving the quality of life for a bedridden patient by eliminating discomfort, distress, and ensuring as little pain as possible. This care may be needed for a few days to several months. Here are things we can do as part of palliative care:

1. ​Doctor's Service: The most essential requirement is a doctor who can visit the home. Their service may be needed at regular intervals.
2. ​Use Common Sense over Emotion: The priority is to avoid pain for the patient. Discuss with a doctor and create a plan for medicines that help them stay pain-free and rest well. Only if you communicate your needs can the doctor prescribe the right medication. Administer these medicines punctually. For those with tubes for feeding or urination, there is a risk of them pulling them out, leading to more pain.
3. ​Use of Restraining Straps: Medical stores provide 'restraining straps.' These allow them to move their hands adequately but prevent them from reaching the tubes. With the help of a doctor and a social worker, a systematic plan can be created to make care easier for both the patient and the caregiver.
4. ​Understand the Patient's Needs: The presence of certain people provides comfort; give them opportunities to meet and talk. Similarly, avoid situations involving people they do not like.
5. ​Fulfill Emotional Desires: Create opportunities for them to listen to their favorite songs or watch scenes from movies they loved.
6. ​Respect Spiritual and Religious Rights: Do not deny their religious preferences. Even if the children are non-believers, if the parents wish to listen to devotional songs or participate in prayers, let them do so.

​A Lesson in Compassion

​Elderly people may show stubbornness, anger, or speak incessantly due to physical pain and the side effects of medications. This is a common sight in homes with elderly patients. Always remind your heart that your parents raised you by enduring your childhood tantrums and stubbornness. If you keep this in mind, no child will find it difficult to care for them. You will find the heart to clean them and keep them comfortable. Reading scriptures (Bible, Ramayana, Quran) according to their wish may provide solace. Give them the assurance that their last rites will be performed according to their wishes.

• ​Hygiene: Always dress them in clean clothes, keep the room tidy, and ensure there is no foul odor.
• ​Preparation for a Peaceful End: Prepare them for a peaceful and happy departure. This can include music, prayers, or specific scents they like.

​Where is help available?

In Kerala, the State Government provides excellent Palliative Care services (including nurse visits) entirely free of charge.

​If you have elderly people at home, try to visit Medical Colleges or General Hospitals to see those who have no one to care for them. When you see the struggles of the elderly and their bystanders there, you will realize that the elders in your own home are like God. You will understand that the 'glory' we see now is not permanent. Kerala is a model for other states in palliative care. For more information, contact your local ASHA worker or the nearest Public Health Center.

​This is submitted to the social conscience with necessary suggestions from experts in this field. Please share this as much as possible

 

Author:

 Palayam Nizar Ahamed(M.Nizar Ahamed) writer| Journalist |Blogger| Editor-in-Chief |Flash News Bulletindaily|Breaking news, investigative reports & editorial writings    

           TIPS ARE HIGHLY APPRECIATED                  Pyatm +9194476 88232       

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

ആർക്കും വരും അന്ത്യ നാളുകൾ

അന്ത്യ നാളുകളിലെ ആത്മാഭിമാനം."കണ്ണു തെറ്റിയാൽ അച്ഛൻ സോഫയിൽ മൂത്രം ഒഴിക്കും. നാപ്പി കെട്ടിയാൽ അഴിച്ചു കളയും, തറയിൽ ഒക്കെ അപ്പി വീണു കിടക്കും. ക്ലീൻ ചെയ്തു ഞാൻ മടുത്തു. ഹോം നഴ്സ് വന്നാൽ ഒരാഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ നിൽക്കില്ല.” സുഹൃത്ത് കണ്ണു നീരോടെ  പറഞ്ഞു. വേറൊരു സുഹൃത്ത്  പങ്കുവെച്ച കഥ "മരണക്കിടക്കയിൽ ഉള്ള അമ്മയെ നാപ്പി കെട്ടിയിട്ട് പുറത്തു പശുവിനെ കെട്ടാൻ പോയതാണ്, തിരികെ വന്നപ്പോൾ, കൈകൊണ്ട് അപ്പി വാരി തലയിലും, കട്ടിലിലും ഒക്കെ തൂത്തു. ഒരു ഫുൾ ഡേ അമ്മയെ ക്ലീൻ ചെയ്യാൻ ആയി പോയി.

      2️⃣ "ഒരു പരിചയക്കാരി  "ചേട്ടാ, എൻ്റെ അമ്മായിഅമ്മ  തുണി ഉടുക്കില്ല, എന്തുടുപ്പി ച്ചാലും പറിച്ചു കളയും, ബന്ധുക്കളുടെ  മുൻ പിൽ നാണം കെട്ടു.  മടുത്തു. "സുഹുത്തു ക്കളും, പരിചയക്കാരും,  ബന്ധുക്കളും പങ്കു വച്ച കഥകൾ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതാനും മാത്രം ഉണ്ട്. നിങ്ങളുടെ അറിവിലും ഇതേപോലെ ധാരാളം അനുഭവങ്ങൾ കാണും. പ്രായം ആയവരെ കെയർ ചെയ്യുക എന്നാൽ അത് വളരെ ശ്രമകരമായ കാര്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും ഓർമ്മ പോയവർ. മിക്കവാറും ഇവരെ കെയർ ചെയ്യുന്നത്  വീട്ടിലെ ഒരു അംഗത്തിന്റെ (മകനോ, മകളോ, മരുമകളോ, മരുമകനോ, അനന്തവരോ ഒക്കെ) ഉത്തരവാദിത്വം ആയി മാറാറുണ്ട്. അവരുടെ മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ആദ്യം ചെയ്യാനുള്ളത്, പ്രായം ആകുന്നവരെ നോക്കുന്നവരോട് സ്നേഹത്തോടും, കരുണയോടും പെരുമാറുക എന്നുള്ളതാണ്. നിങ്ങളെ കൊണ്ട് ആവുന്നതി ൻ്റെ പരമാവധി പിന്തുണയും,സ്നേഹവും, സാമ്പത്തികമായ സഹായം വേണമെങ്കിൽ അതും, വേണ്ടപ്പെട്ട വരെ നോക്കുന്നവർക്ക് നൽകുക.  ഒരു വാക്കു കൊണ്ടു പോലും അവരെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കുക,  കുറ്റങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ ഇരിക്കുക, കുറവുകൾ ഒക്കെ സഹിക്കുക. ഇവയൊക്ക പ്രധാനമാണ്. ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. എങ്ങിനെയാണ് അന്ത്യനാളുകളിൽ ഓർമ്മ പോയ ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഇനിയുള്ള കുറച്ചു കാലങ്ങൾ ആത്മാഭിമാനത്തോടെയും,  അന്തസോടെയും  ജീവിക്കാൻ പറ്റുക? 

     3️⃣ഇതിനായി മക്കളും, വേണ്ടപ്പെട്ടവരും ചേർന്ന് 'പാലിയേറ്റിവ് കെയറിനായി" കൃത്യമായ ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ്. എന്താണ് 'പാലിയേറ്റിവ് കെയറ്' അഥവാ 'സാന്ത്വന പരിചരണം'? മരണക്കിടക്കയിൽ ആയ ഒരു രോഗിക്ക് അസ്വാസ്ഥ്യമോ, ദുരിതമോ ഒഴിവാക്കി, കഴിവതും  കുറഞ്ഞ വേദന ഉറപ്പാക്കി  അവരുടെ  ജീവിതനിലവാരം കഴിയുന്നത്ര മികച്ചതാക്കുന്നതിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന പരിചരണ രീതിയാ ണ്പാലിയേറ്റിവ് കെയറ്. ചിലപ്പോൾ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മുതൽ നിരവധി മാസങ്ങൾ  വരെ പാലിയേറ്റിവ് കെയറ് വേണ്ടി വരും. സാന്ത്വന പരിചരണത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി നമുക്ക് ചെയ്യാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ. 

1. ഏറ്റവും ആവശ്യം, വീട്ടിൽ വന്നു നോക്കുന്ന  ഒരു ഡോക്ടറുടെ സേവനമാണ്.  കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ ഡോക്ടറുടെ സേവനം ആവശ്യം വന്നേക്കാം.                                            2.  വൈകാരികതയെക്കാൾ,  സാമാന്യ ബുദ്ധി പ്രയോഗിക്കുക. രോഗിക്ക് കഴിവതും വേദനകൾ ഒഴിവാക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് പ്രധാനം.  അവർക്ക് വേദന അറിയാതെ ഇരിക്കുവാനും, മയങ്ങുവാനും, ഉറങ്ങുവാനും ഒക്കെ ഉള്ള മരുന്നുകൾ ഡോക്ടറും ആയി ഡിസ്‌കസ് ചെയ്ത് ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കുക.  നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ. പറഞ്ഞാലേ ഡോക്ടർക്ക് കൃത്യമായ മരുന്നുകൾ നൽകാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ. ഈ മരുന്നുകൾ. കൃത്യമായി കൊടുക്കുക.  മൂത്രം പോകുവാനായി, ആഹാരം ഫീഡ് ചെയ്യുവാനായി ഒക്കെ. കുഴൽ ഇട്ടവർ, ചിലപ്പോൾ അത് ഊരി ക്കളയുവാനും, അത് കൂടുതൽ വേദനകളിലേക്കും.

         4️⃣ അവരെ എത്തിക്കുവാനും സാധ്യത ഉണ്ട്. മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറുകളിൽ restraining strap കൾ ലഭ്യമാണ്. Restraining strap കൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ അവർക്ക്ആവശ്യത്തിന് കൈകൾ അനക്കുകയും ചെയ്യാം, പക്ഷെ ടുബ് വരെ കൈകൾ എത്തുകയും ഇല്ല. തുടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞ മൂന്ന് രോഗാവസ്ഥ ഉള്ളവർക്കും, ഒരു ഡോക്ടറുടെയും, സോഷ്യൽ വർക്കറുടെയും  സഹായത്തോടെ   കൃത്യമായ പ്ലാനുകളോടെ, മരുന്നുകളുടെ സഹായത്തോടെ രോഗിക്കും, പരിചരിക്കുന്നവർക്കും ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാത്ത ഒരു പരിചരണ രീതി ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാം.                                               3. രോഗിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു പ്രവർത്തിക്കുക. ചില ആൾക്കാരുടെ സാമീപ്യം അവർക്ക് സാന്ത്വനം നൽകും, അവരെ കാണുവാനും, സംസാരിക്കുവാനും ഉള്ള അവസരങ്ങൾ നൽകുക. അതേ പോലെ, ചില ആൾക്കാരെ കാണാനേ ഇഷ്ടം ഉണ്ടാവില്ല. അങ്ങിനെയുള്ള അവസരങ്ങൾ കഴിവതും ഒഴിവാക്കുക.                                                            4. അവരുടെ വൈകാരിക ഇഷ്ടങ്ങൾ നടത്തുക. ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ടുകൾ, സിനിമയിലെ രംഗങ്ങൾ ഇവയൊക്കെ കേൾക്കുവാനും, കാണുവാനും ഉള്ള അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുക.   5. ആദ്ധ്യാത്മികമായോ, മതപരമായോ ഉള്ള അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ, ഇഷ്ടങ്ങൾ ഇവയൊന്നും നിഷേധിക്കരുത്. മകളോ, മകനോ അവിശ്വാസി ആണെങ്കിലും, അച്ഛനോ, അമ്മയ്ക്കോ, ഭക്തിഗാനം, കേൾക്കുവാനോ, പ്രാർഥനകളിൽ പങ്കെടുക്കാവനോ  ഉള്ള അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ നിഷേധിക്കാതെ ഇരിക്കുക.

         5️⃣വയസ്സ് ഏറിയവർ അവരുടെ ശാരീരിക വേദനകളും, മരുന്നുകളുടെ  കടുത്ത റിയാക്ഷ നുകളും കാരണം നിർബന്ധബുദ്ധിയും ദേഷ്യ വും, സഡേറ്റീവ് മരുന്നുകൾ കാരണം വാതോരാ തെ സംഭാഷണും കാണിക്കുന്നവരാണു. അതു വൃദ്ധരോഗികൾ ഉള്ള സകല വീടുകളിലും ഉള്ള കാഴ്ച തന്നെ.  ജനിച്ചു വീണ  സന്താനങ്ങളെ ആ മാതാപിതാക്കൾ നിങ്ങളെ വളർത്തിയതും ഇത്തരം ശാഠ്യങ്ങൾ സഹിച്ചു തന്നെയാണെന്ന തു സ്വന്തം  മനസ്സിനെ സദാ പഠിപ്പിച്ചു  ഉരുവിട്ടു  പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നാൽ  വയസ്സായവരെ നോക്കാനും അന്വേഷിക്കാനും, ഒരു സന്താനങ്ങ ൾക്കും ഒരു പ്രയാസവും ഏർപ്പെടുകയില്ല.  മലമൂത്ര വിസർജ്യങ്ങളെ  എടത്തു മാറ്റി വൃത്തി യായി കിടത്തുവാനും മനസ്സ്  ഉണ്ടാകും.  അവരുടെ ഇഗിംത്തിന് അനുസരിച്ചു പ്രാർത്ഥന യോ, പുരാണ ഗ്രന്ഥ പാരായണമോ  (ബൈബിൾ, രാമായണം, ഖുറാൻ  വായനയോ ഉൾപ്പെടെ) ഒക്കെ ആശ്വാസം നൽകിയേക്കാം. അവർക്ക് അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ചു ള്ള മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾ നടത്തുവാനുള്ള ഉറപ്പും വേണമെങ്കിൽ കൊടുക്കണം.                  6. എപ്പോളും, വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിക്കുക, റൂം ക്ലീൻ ആയി ഇടുക,      ദുർഗന്ധം ഉണ്ടാകാതെ സൂക്ഷിക്കുക.                 7. സ്വസ്ഥവും, സന്തോഷജനകമായ ഒരു മരണത്തിനായി അവരെ തയ്യാറെടുപ്പിക്കക.  ചിലർക്ക്  സംഗീതം, ഭക്തിഗാനങ്ങൾ, ചില പ്രത്യേക മണം അല്ലെങ്കിൽ അഭിരുചികൾ എന്നിവയെല്ലാം  ഇതിൽ ഉൾപ്പെടാം.        സഹായം കേരളത്തിൽ  എവിടെ ലഭ്യമാണ്? കേരളത്തിൽ 'പാലിയേറ്റിവ് കെയറ്' അഥവാ 'സാന്ത്വന പരിചരണ' ത്തിനായുള്ള.  സഹായം (നഴ്സസ് വിസിറ്റ് ഉൾപ്പെടെ) വളരെ നല്ല രീതിയിൽ, തികച്ചും. സൗജന്യമായി  സംസ്ഥാന സർക്കാർ മുൻകൈ എടുത്തു നടത്തുന്നുണ്ട്. 

              6️⃣ സ്വന്തം വീട്ടിൽ  വൃദ്ധരായവർ  ഉണ്ടെങ്കിൽ മെഡിക്കൽ കോളേജ് , ജനറൽ ആശുപത്രി  എന്നിവിടങ്ങളിൽ അടുപ്പിച്ചു  അടുപ്പിച്ചു സന്ദർശന സമയങ്ങളിൽ  പോയി  ആരോരുമില്ലാത്തവരേയും ആരെങ്കിലും  ഒക്കേ ഉള്ളവരേയും പറ്റുമ്പോഴൊക്കെ സന്ദർശിച്ചു  തീരെ  വയസ്സായവരേയും അവരുടെ  കൂട്ടിരിപ്പുകാരേയും സന്ദർശിച്ചു  , സംസാരിച്ചു മടങ്ങി വരാൻ പറ്റുമ്പോഴൊക്കെ എല്ലാവരും ശ്രമിക്കണം. ശ്രദ്ധിക്കണം. അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും നമ്മുടെ  വീട്ടിൽ  കിടക്കുന്ന   വൃദ്ധർ  അതിനെയെല്ലാംകാൾ ദൈവ തുല്ല്യരാണെന്നു അപ്പോഴേ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കൂ. ഈ കാണുന്ന 'പ്രഭ' യൊന്നും ശാശ്വതമല്ലെന്നും മനസ്സിലാകും.  കേരളംസാന്ത്വന പരിചരണത്തിന് മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് മാതൃകയാണ്. കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്കായി നിങ്ങളുടെ അടുത്തുള്ള ആശാ വർക്കറെയോ  [Accredited SocialHealth Activists (ASHAs)] അടുത്തുള്ള പബ്ലിക് ഹെൽത്ത് സെൻ്ററിലോ ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു  നിർദ്ദേശങ്ങൾ തേടുക 🤩   ഈ രംഗത്തെ വിദഗ്ധരുടെ നിർദ്ദേശാശുസരണം വേണ്ട മാറ്റങ്ങളോടെ സമൂഹമനസ്സാക്ഷിക്കു മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കുന്നതു. ദയവായി മാക്സിമം ഷെയർ ചെയ്യുവാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക.

പാളയം നിസാർ അഹമ്മദ്.

StatCounter Weekly Analystic report പ്രകാരം വിവിധ വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ഏറെ വായനക്കാരെ നേടിയ ബ്ലോഗ് 

 🔴 Palayam Nizar Ahamed Copyrights©allrights reserved.             Analytics Weekly Report shows numerous readers in various countries. 

Author:

 Palayam Nizar Ahamed(M.Nizar Ahamed) writer| Journalist |Blogger| Editor-in-Chief |Flash News Bulletindaily|Breaking news, investigative reports & editorial writings    

TIPS ARE HIGHLY APPRECIATED                  Pyatm +9194476 88232       

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

16-12-25  Tue, Mo, R, MU, A, kod 

 

The Walking Stick 🥹

​The other day, I had to go to my bank in front of the Government Secretariat. The Secretariat area, as always, is a place of perpetual protests and agitations. There is no point saying that this is the place I was born, grew up, and lived all this time. You can't even reach the vicinity in your own vehicle. Parking is impossible. Someone will drive into and hit you and leave. Or the protestors might throw stones and break the windows. Or the police, to vent their anger towards the protestors, might hit and break our vehicles with their lathis. I always witness these skirmishes up close.

​I left home and waited at the bus stand. I got an electric bus. It took two hours to reach the bus stop in front of the Secretariat. The protests were just about to begin. A large group of media personnel was standing there. I managed to get off at the bus stop right in front of the Secretariat. There is a large statue of Diwan Sir T. Madhava Rao there. That is how the place got the nickname, 'Statue'.

​In my youthful days, I spent my evenings with friends until about nine o'clock, sitting on the steps beneath that statue, or on the steps of the Secretariat's wired fence wall. We would disperse after having mutton cutlet, masala dosa, and coffee at the Indian Coffee House near Spencer Junction. When actors Mohanlal, Menaka Suresh, and Priyadarshan entered the cinema field, the Coffee House faced rent issues and problems, and the building itself was demolished.

​Ganesan's electric bus is an experience. It is soundless, it doesn't shake or jolt the passengers, and it doesn't bounce you high up. It does have one drawback: it moves very slowly within the city. The bus took two hours to reach the Statue.

​The bank was quite crowded. I waited for my turn. A person, smiling, approached me in the bank's busy area. I looked up. It was Kuruvilla Sir. He was an Additional Secretary in the Law Department at the Secretariat – a good post. It's been twelve years since he retired. He lives near Palayam Bakery Junction. I have visited his house. He has two children. His daughter and her husband are in Ireland. His son is a high-ranking officer in Central Intelligence in Delhi. He had approached me to get details of five or six items of Homeopathic medicines for his daughter's children in Ireland, as they frequently fall ill, and to buy and send them. That turned into a deep friendship.

​When I was about to leave after my bank work was over, he rushed over to me and asked if there were good Homeopathic medicines for piles (Arshas) and whether Homeopathic treatment would be sufficient. I asked who it was for. He replied it was for his Missus. I asked if there was blood, and he replied 'Yes' to that too.

​After explaining the remedies, I hurried to the bus stop at Statue and managed to catch a Kazhakkootam bus. I got off at Kazhakkootam and waited for the next bus. Since the rush time was over, I was extremely tired. I was sweating profusely, and my body tasted salty all over. Then I felt uncomfortable; I am not used to sweating much. If I do sweat, I won't feel peace until I bathe in slightly warm water with a heater and refresh myself.

​My home is only a short distance away; I could go by autorickshaw. But the shopkeepers and auto drivers in the vicinity are those who squeeze and exploit everyone, particularly the employees of the nearby Technology Park. So, I waited for the bus. Until the bus arrived, I wished I could sit for a while, so I looked around. I was standing near a large tree. A cement platform had been built around the tree for people to sit on. Women and men were sitting there, waiting for the bus. A little further away, a stout woman was busily selling lottery tickets under a beach umbrella. On another side, there were many different types of shops.

​I felt that many of those shops lacked cleanliness. I wouldn't be able to go into any of those shops to relieve my tiredness with tea, 'vada,' or ice cream. As far as I am concerned, those shops were unclean. On the other side of the road were various good shops.

​After a while, a seat on the tree platform became vacant. I went and sat there. The person sitting next to me looked at me and smiled warmly, as if familiar. I smiled back. He must have been about 60 years old. He wore a wrinkled, slightly soiled white mundu and shirt, with a white, stubbly beard and hair that looked like they hadn't been shaved for at least ten days and hadn't been dyed blue. He was sitting with his mundu tucked up. Occasionally, he would take a piece of paper from his shirt pocket, write something, and put it back. He took out an old, small Nokia phone with only a keypad, called someone, and then put the phone back in his pocket. He was also receiving calls. I became curious and watched him. He noticed that I was observing him. He looked at my face and smiled again. Then he asked me what my job was. When I told him, the next question was what my name was. I told him that too.

​I, in turn, asked him, "How old are you?" He began to speak softly... "I am seventy years old, Sir. For 38 years, my job was driving (holding the steering wheel). Now, without a 'third leg,' I can't climb buses. My legs have unbearable pain and tremor. I live directly in front of the Chirayinkeezh Railway Station. The film actor G.K. Pillai is my maternal uncle. I have two children: a daughter and a son. My daughter is married. Her husband is a driver for an Arab in Saudi Arabia. The younger one is my son. He is twenty-eight years old and is in Qatar, also working as an Arab's driver there. I am looking for marriage proposals for him. My wife and children prohibit me from going to work at this age. My financial situation is good. Still, I come and sit here in the morning. When KSRTC buses for busy routes stop here, I call and tell the trucks parked far away. They immediately come here and pick up people. They give me fifty rupees per vehicle," he finished saying.

​Then he slowly got up, shook out his mundu, and tucked it up again. That's when I noticed it: a metal walking stick lying behind where he was sitting, looking like the stem of a long umbrella.

​I have seen walking sticks hanging in shops. But I had never touched a walking stick with my hand until today. I slowly took his walking stick into my hand, rested it on the ground, and stood up. The thought crossed my mind that one day, in the final days of my life, I too would need this. By the will of God, I have overcome many extremely difficult life crises as if they were nothing. I stood there, watching for my bus, recalling the time I gave my son a thick, heavy guava stick and repeatedly told him, "Mmm... get up and walk," as he began to take his first steps again, and thinking about the rest of my remaining life.                                                  🔴 Palayam Nizar Ahamed Copyrights©allrights reserved.             Analytics Weekly Report shows numerous readers in various countries. 

Author:

 Palayam Nizar Ahamed(M.Nizar Ahamed) writer| Journalist |Blogger| Editor-in-Chief |Flash News Bulletindaily|Breaking news, investigative reports & editorial writings    

TIPS ARE HIGHLY APPRECIATED                  Pyatm +9194476 88232       

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

തിരുവനന്തപുരം പട്ടണം അർദ്ധ സൈനികരെ കൊണ്ടു നിറച്ചിരിക്കുന്നു

Sunday, August 11, 2013

തിരുവനന്തപുരം പട്ടണം അർദ്ധ സൈനികരെ കൊണ്ടു നിറച്ചിരിക്കുന്നു. അവർക്കുള്ള  പാലും, മുട്ടയും,മലക്കറിയും ഇറച്ചിയും മീനും തേടി പാചകക്കാർ പാളയം മാർക്കറ്റ്  ആകെ നിരങ്ങു ന്നു. ഒന്നാമതേ വിലക്കൂടുതൽ കൊണ്ട് പൊറു തി മുട്ടി. ഇനി ഉപരോധം തീരും വരെ തലസ്ഥാന വാസിക്കു ദുരിതം തന്നെ. വളരെ കുറച്ചു നാൾ  ഡയറക്റ്റ് റിക്രൂട്ട്മെന്റിൽ അർദ്ധ സൈനിക വിഭാഗത്തിൽ ഹവിൽദാർ പോസ്റ്റിൽ  പണിയെടുത്ത പരിചയമുണ്ട്.

    2️⃣ പാളയത്തെ ഐ ജി ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ സ്റ്റേഡിയത്തിനു പിന്നിൽ  അനവധി  പൊലീസ് ക്വട്ടേഴ്സുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എൻ്റെ  പ്രായമുള്ള  അനേകം സുഹൃത്തുക്കളുടെ പിതാക്കന്മാർക്കു സംസ്ഥാന പൊലീസിലായിരു ന്നു ജോലി.  സായാഹ്നങ്ങളിൽ ആ പോലീസ്  ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ മക്കളായ എൻ്റെ സുഹൃത്തു ക്കളെ കാണാനായി ഞാൻ എന്നും പോവുക പതിവാണു.  ആ വീടുകളുടെ  തുടക്കഭാഗ ത്താണു ധാരാളം  നിലകളുള്ള  CRPF ക്യാമ്പും പ്രവർത്തിക്കുന്നതു. ഇതിൻ്റെ  പ്രധാന  ഓഫീസ്  കണിയാപുരം പള്ളിപ്പുറത്താണു.  ഒരുനാൾ  പൊലീസ് ക്വാട്ടേഴ്സിലേക്കു പോകുന്ന വഴി  CRPF ക്യമ്പിൽ തോക്കുമായി കാവൽ നിൽക്കുന്ന പൊലീസുകാരൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു  ചോദിച്ചു.  ആപ് സബ്  കഹാം ജാ രെഹേ ഹോ,   യഹ് ആപ്കേലിയെ പബ്ലിക്  റോഡ്  നഹീംഹേ.   ( നീയൊക്കെ എവിടേക്കാണു പോകുന്നതു. നിനക്കൊക്കെ വഴിനടക്കാനുള്ള പൊതുവഴി ഇതല്ല)  എന്നെ  കുറേ  നാളായി ഇവൻ നോക്കി  വച്ചിരിക്കയാണെന്നു എനിക്കു  മനസ്സിലായി . ഞാൻ  തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ വേഗം നടന്നു. ആ വിളിച്ചു  ചോദിച്ചവൻ എൻ്റെ  പിന്നാലെ മറ്റൊരു CRPF പൊലീസുകാരനെ ഒട്ടിച്ചിട്ടു എന്നെ പിടിച്ചോണ്ടു വരാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടു.    ഞാൻ  അതൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചു  കൊണ്ട് നടത്തത്തിൻ്റെ വേഗത കൂട്ടി.  പിന്നാലെ വന്ന പൊലീസുകാരൻ ഹിന്ദിയിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു. ക്വട്ടർമാസ്റ്റർ സാബ്  അവിടെ  നിന്നു നോക്കുകയാണു. കൂടെവാ. അതാണു നിൻ്റെ  തടി കേടാകാതിരിക്കാൻ നല്ലതെന്നു  അയ്യാൾ കടുപ്പിച്ചു  പറഞ്ഞു. കോർട്ട് മാർഷൽ ചെയ്തു  'അകത്തിടാൻ' പദവിയുള്ള  ആളാണു Quater master എന്നു  ഞാൻ  കേട്ടിട്ടുണ്ട് . ആ ആൾ വിളിക്കുക  എന്നു വച്ചാൽ. ഓഡർ ആണു. 

                         3️⃣ കൂടെ പോയില്ലെങ്കിൽ ഈ പോലീസ്കാരൻ എന്നെ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി കൊണ്ടു പോകും എന്നു എനിക്കു  ഉറപ്പാണു. ഞാൻ  ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയ്യാളുടെ പിന്നാലെ പോയി.   പൊലീസ്കാർ ചെത്തി മിനുക്കി, പൂന്തോട്ടം നിർമ്മിച്ച്  ചുടുകട്ടയിൽ വെള്ള പെയിൻ്റ് ചെയ്തു നടവഴി ഒരുക്കിയ ഒരു വലിയ കോം പൗണ്ടിനകത്തു കൂടെ നാല്നില കെട്ടിടത്തിൻ്റെ താഴത്തെ നിലയിലെ ഒരു വലിയ മുറിക്കു പുറത്ത് പോലീസ്കാരൻ എന്നെ കൊണ്ടു നിർത്തി. അവിടെ വലിയ ബോർഡിൽ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട് തോമസ് ജോർജ്ജ്, DIG, Quater Master.. നല്ല നിശബ്ദത. വൃത്തി, വെടിപ്പ്.  അനേകം തവണ പാങ്ങോട്ടെ മിലിട്ടറി ബാരക്സിൽ ഞാൻ  പോയിട്ടുള്ളതിനാൽ ആ നിശബ്ദത എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയില്ല. പണ്ടു  പാങ്ങോട് മിലിട്ടറി ബാരക്സിനുള്ളിൽ   'ഗാരിസൻ' എന്നൊരു  സിനിമാ തീയറ്റർ ഉണ്ടായിരുന്നു.  അവിടെ ഹിന്ദി സിനിമകൾ മാത്രമേ  പ്രദർശിപ്പിക്കുകയുള്ളൂ. ഉയർന്ന മിലിട്ടറി ഉദ്യോഗസ്ഥരും അവരുടെ ഭാര്യമാരുമാ ണു അവിടെ സിനിമകാണാൻ വരിക.  മിലിട്ടറി പോലീസ് ആണു അവിടെ കാവൽ നിൽക്കുക. അവരുടെ യൂണിഫോം കാണാൻ നല്ല ചന്ത മാണ്.  സിനിമ 9.30 നു കഴിയും. അവിടെ നിന്നും ഇടപ്പഴഞ്ഞി, കോട്ടൺഹിൽ സ്കൂളിനു മുന്നി ലൂടെ, വഴുതക്കാട് ജംഗ്ഷൻ വഴി, ബേക്കറി ജംഗ്ഷൻ വഴി പാളയത്തു നടന്നെത്താൻ നിസ്സാര സമയം മതി.  പാളയത്തെ മൂന്നു നാല് സുഹൃത്തുക്കൾ കൂടെ ഉണ്ടാവും എപ്പോഴും സിനിമ  കാണാൻ.  പലപ്പോഴും രാത്രി 9.30 നു തുടങ്ങി 12.30 നു അവസാനിക്കുന്ന ഹിന്ദി സിനിമകളാണു മിലിട്ടറി ഗാരിസൺ ഡിഫൻസ് തീയേറ്ററിൽ വരിക. 

                 4️⃣അർദ്ധ രാത്രി12.30 ന് വീട്ടിലേക്ക്  നടരാജവണ്ടിയിൽ വരുന്ന  ഞങ്ങളെ ഒരാളും തടഞ്ഞിട്ടില്ല. ചോദ്യങ്ങളും ചെയ്തിട്ടില്ല. സിറ്റിയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന തറവാട്ടുകാരായ എൻ്റെ മാതാപിതാക്കളേയും, എന്നെയും  മാമനേയും സകലർക്കും  അറിയാമായിരുന്നു.

ങാ... ക്വാട്ടർ മാസ്റ്ററിൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയ പൊലീസുകാരൻ പുറത്തു വന്നു എന്നെ അകത്തേക്ക് പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഞാൻ മുറിയിൽ കയറിയ ഉടൻ കറങ്ങുന്ന കസേരയിലിരിക്കുന്ന സുമുഖനായ ആളിനു 'ഗുഡ് മോണിംഗ്സർ'എന്നു അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.  ആ ആൾ ഇംഗ്ലീഷിൽ കുറേ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. പേര്, വീട്, പിതാവിൻ്റെ ഉദ്യോഗം, പഠനവിവരം  ഒക്കെ ചോദിച്ചിട്ട് എടുത്തടിച്ചതു പോലെ മലയാളത്തിൽ ചോദിച്ചു. CRPF ൽ ചേരുന്നതിൽ താല്പര്യമുണ്ടോ എന്നു.  ഞാൻ അന്തം വിട്ടു. അദ്ദേഹം എന്നെ  കളിയാക്കുകയാണോ എന്നു ഞാനൊന്നു കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആയി. എങ്കിലും ഞാൻ എസ് പറഞ്ഞു. വീട്ടിൽ പോയി മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും അനുമതിയും, അനുഗ്രഹവും വാങ്ങണ മെന്നു പറഞ്ഞു.  ഉടനെ പോയി ചോദിച്ചു വരൂ എന്നായി അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നാട്  കൊച്ചിയിലാണെന്നും, ഭാര്യയും  ഒരു കുഞ്ഞുമായി മുകളിലെ നിലയിലെ ക്വാട്ടേഴ്സിൽ ആണു താമസമെന്നു എൻ്റെ  ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയും പറഞ്ഞു.  മുറിയിൽ നിന്നും ഞാൻ വേഗമിറങ്ങി. വീട്ടിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു.   വീട്ടിൽ മാതാപിതാക്കളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്ക് അതൃപ്തി. അയ്യേ! പൊലീസിലാ. മാനക്കേടല്ലേ ചോദിച്ചു. ഇങ്ങോട്ട് വന്നതല്ലേ തള്ളണ്ടാ പോയി നോക്കെന്നായി പിന്നീടവർ. അതുകേട്ടതും ഞാൻ ക്വാട്ടർ മാസ്റ്ററിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. 

5️⃣അവർ അനുമതി തന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം ഇവിടെ നിൽക്കൂ ഞാനിപ്പോൾ വരാം എന്നു പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം മുറി വിട്ട്പോയി. ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞാണു അദ്ദേഹം മടങ്ങി വന്നതു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ഞാൻ കമ്മൻഡാ ൻറിനോട്  സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.    അദ്ദേഹവും നിങ്ങളെ എടുക്കാനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങൾ ആരംഭിക്കാൻ അനുമതി തന്നിട്ടുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു.ആ QUATER MASTER നു  എന്നെ ഏറെ  ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടു ഒപ്പിച്ചു തന്നതാ.  പാളയത്ത്  ചന്ദ്രശേഖരന്നായർ സ്റ്റേഡിയത്തിന് പിന്നിലായിരുന്നു അന്ന് ആ ബെറ്റാലിയൻ!  ഫിസിക്കൽ ടെസ്റ്റിനു ഒരു ബോർഡ് ഓഫു് കമ്മണ്ടാന്റസിനു  മുന്നിൽ ഹൈ ജമ്പ് അതുവരെ എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത എനിക്ക് ചാടി കാണിച്ചു തന്നതും, നാളന്നു വരെ അതിവേഗം ഓടിയിട്ടില്ലാത്ത എന്നോ ടൊപ്പം ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ സ്റ്റേഡിയ ത്തിനുള്ളിലെ ട്രാക്കിൽ ഷോട്സ് ഇട്ടു "ഫാസ്റ്റ് ഫാസ്റ്റ് "എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു  ഒരു പെലീസുകാരനെ കൂടെ ഓടാൻ വിട്ടതും, ആ സ്റ്റേഡിയം  കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനെന്നും ഓർക്കാറുണ്ട്.  അത്രക്കും തങ്കം പോലത്തെ  മനസ്സുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു അതു. ചില നല്ല മനുഷ്യജന്മങ്ങൾ ഈ ലോകത്ത്  അവതരിക്ക പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു.  മുൻജന്മ സുകൃതം പോലെ, വരും വരായ്ക നോക്കാതെ കൈ മെയ് മറന്ന് നമ്മേ കൈപിടിച്ചു തൽക്കാലത്തേക്കു എങ്കിലും നമ്മെ ഉയർത്തിവിടും..  നമ്മോടു വളരെയധികം ആത്മബന്ധം കാണിക്കും. ഒരു പക്ഷേ ആ യൗവന കാലത്തെ എൻ്റെ ആരെയും കൂസാത്ത സംഭാഷണ ചാതുര്യം കൊണ്ടാവാമതു.  സംസ്ഥാന പൊലീസിൽ അന്ന്  IG എന്നതായി രുന്നു സംസ്ഥാനത്തെ ഉയർന്ന പോസ്റ്റ്.  

                         6️⃣കേന്ദ്ര  സേനയിൽ Deputy Inspector  General (DIG) എന്നതു അതിലും ഉയർന്ന പദവിയായിരുന്നു അന്നു. ബറ്റാലിയൻ പാളയത്തു നിന്നും ജമ്മു-കാശ്മീരിലേക്കു മൂവ് ഓർഡർ  വന്നപ്പോൾ പിതാവ് അതിശക്തമായി ആ ജോലിയെ എതിർത്തു. മൂക്കിൽ പഴയ പൊടിയോ, ഗന്ധമോ, കഠിനമായ  തണുപ്പോ ഏറ്റാൽ  എനിക്കു, അക്കാലത്ത്  അതിശക്ത മായി ജലദോഷവും, തുമ്മലും വരുമായിരുന്നു.  പത്തു പതിനഞ്ചു ദിവസം അതു ഭയങ്കരമായ  അസ്വസ്ഥതയോടെ നീണ്ടു നിൽക്കുമായിരുന്നു.  അങ്ങനെ  പെട്ടെന്നു ബറ്റാലിയൻ ഒന്നോടെ മൂവ്  ഓർഡർ ആയപ്പോൾ അങ്ങനെ ആ പണിയും ഞാനങ്ങുപേക്ഷിച്ചു. ആ പണി അപ്പോൾ വിടാതെ വന്നാൽ പിന്നെ ഒരു കാലത്തും വിട്ടു വരാനും കഴിയാതെ സേവനം നടത്തേണ്ട സ്ഥിതി നിയമങ്ങൾ  അനുസരിച്ച് വരുമായിരുന്നു.  ഒരു പോക്കും ഇല്ലാത്തവന് ഉള്ളതായിരുന്നു അന്നൊക്കെ പോലീസ്സ് പണി. ഉയർന്ന മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ചെരുപ്പിന്റെ വാറു വരെ കെട്ടിക്കൊടുക്കേണ്ടതായിരുന്നു  അന്ന് ഏതു സാദാ ഓർഡർളി പൊലീസ്സുകാരൻ്റെയും പണി. മേലുദ്യോഗസ്ഥൻ സ്ഥലം മാറിപ്പോയാൽ   ഗൃഹപ്പിഴ തുടങ്ങുകയായി. സി ആർ.പി പൊലീസ്സിലാണു പണിയെങ്കിൽ സമ്മന്തം കൂടി അക്കാലത്ത് കിട്ടില്ലായിരുന്നു. സ്ത്രീലമ്പടന്മാരും ,വ്യഭിചാരികളും, വഷളന്മരായ മദ്യപന്മാരും നിറഞ്ഞ ഒരു സേനാ വിഭാഗമായാണു അന്നവ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതു -----ഇന്നു ആ അവസ്ഥയൊ ക്കെ മാറിയിരിക്കുന്നു.  ഇന്നു ഇത്തരം ചെപ്പടി വിദ്യകളുമായി ക്യാമ്പിൽ നടന്നാൽ പണി പോവാൻ  നിമിഷങ്ങൾ മതി. 

          7️⃣സമരവും, സെക്രട്ടറിയേറ്റ് ഉപരോധവും നിയന്ത്രിക്കാനായി പാളയത്തെ  സംസ്കൃത കോളേജ് ക്യാമ്പാക്കി ഒരാഴ്ചയായി തമ്പടിച്ചിരി ക്കുന്ന CRPF Force നെ ഏറെ നേരം ഞാൻ  നോക്കി നിന്നു.എല്ലാവരും അന്യ സംസ്ഥാനക്കാ രാണു. എൻ്റെ ഓർമ്മകൾ ഏറെ പിന്നിലേക്കു പോയി. സേനക്ക് എന്റെ ആശംസകൾ. ലക്കും, ലഗാനും, ഒരു പൊക്കണവും ഇല്ലാതെയാണു കേന്ദ്രസേന ലാത്തിച്ചാർജ്  നടത്തുക.  അവരെ പാരാമിലിട്ടറി എന്നാണു വിളിക്കുക.കൂട്ടത്തിൽ എനിക്കും തല്ലു കിട്ടരുതല്ലോ 🛑.                               Palayam Nizar Ahamed                              Copyrights© all rights reserved . 

Sunday, August 11, 2013ൽ എഴുതിയതു  

 

Author:

 Palayam Nizar Ahamed(M.Nizar Ahamed) writer| Journalist |Blogger| Editor-in-Chief |Flash News Bulletindaily|Breaking news, investigative reports & editorial writings    

           TIPS ARE HIGHLY APPRECIATED                  Pyatm +9194476 88232       

🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

rrr